Doğmamla birlikte ilk belirtiler görülmeye başlandı. Ailemin bu belirtilere bizzat şahit olmasından ötürü tek çocuk olarak kaldım, insanların korkup bir daha çocuk yapmamasına neden oldum. Ha üzüldüm mü? Tabi ki hayır, kendime katlanamazken bir tane daha ben gibi bir varlığa asla katlanamazdım. Hayatıma girip, bir süre sonra bana ”beyaz gömlek” giydirmeye çalışırcasına akıl veren insanları def etmekle geçti uzun yıllarım. Annemin; ”Beyaz gömleğe para mı verilir? Ben sana dikerim” cümlesiyse hala kulaklarımda çınlar. En sonunda oturup düşündüm ve “beyaz kolalı gömlek” sahibi olmaktansa blog sahibi olurum herkesi delirtirim dedim. Hem bir elin nesi var iki elin sesi var, hep beraber delirelim mi?